Vogels:
Buizerd

Bron foto: www.veluwefotografie.nl

De buizerd is een roofvogel. Zijn bouw is gedrongen en de snavel is kort en licht gebogen. Hij komt voor op veengebieden, open terreinen en bossen in Europa, AziŰ en Noord-Amerika.

Zoals de naam al doet vermoeden is de gewone buizerd, een van de ondersoorten, een typische vertegenwoordiger van deze vogelsoort. Hij wordt zo`n 60 cm. lang, de spanwijdte bedraagt 1,1 tot 1,3 meter. Zijn kleur varieert van licht bruin tot donker bruin, meestal afgewisseld met witte stippen en plekken.

Overdag zit de gewone buizerd op een verhoging, bijvoorbeeld op een boom, een uitstekende rots of een paal. Met zijn scherpe ogen houdt hij zijn omgeving goed in de gaten. Zijn gezichtsvermogen is veel beter dan dat van de mens. Wanneer hij een prooidier ontdekt schiet hij in zweefvlucht eerst schuin naar boven en dan naar beneden. Hij het dier met zijn sterke poten die voorzien zijn van scherpe en lange klauwen.

De buizerd vliegt geluidloos en kan van een hoogte van ruim 100 meter zijn prooi opsporen. Wanneer hij boven zijn jachtterrein cirkelt kan hij lange tijd zweven zonder dat hij zijn vleugels beweegt. Net zoals bij een zweefvliegtuig dat gebruik maakt van een opwaartse druk kan de buizerd ook door de thermiek in de lucht blijven zweven. Deze thermiek komt alleen in bepaalde gebieden voor, zoals bijvoorbeeld aan de randen van gebergten of boven warm geworden akkers. Hierdoor wordt de buizerd gedwongen binnen dit gebied te blijven cirkelen. Het territorium dat hierdoor ontstaat is meestal niet groter dan 1 tot 2 vierkante kilometer.

Kleinere dieren worden direct gedood door de kracht van zijn aanval. Grotere dieren dood hij door hun schedel in te slaan met zijn krachtige snavel. De boven- en ondersnavel hebben scherpe randen, de buizerd gebruikt ze als een soort schaar om zijn voedsel mee in stukken te knippen. Kleinere prooidieren worden in hun geheel doorgeslikt. Via de zeer rekbare krop en de zogenoemde kliermaag komt het voedsel in de maag. Onverteerbare gedeelten zoals veren en haren worden weer uitgebraakt. Deze resten noemt men haarballen of braakballen.

Net als de arend bouwt ook de gewone buizerd een nest, ook wel horst genoemd. Het wordt bekleed met mos en veren. Het nest wordt elk jaar weer verder uitgebouwd en verbeterd. Een buizerdpaar blijft normaal gesproken hun hele leven samen. In het voorjaar legt het vrouwtje drie eieren, ze zijn groenachtig van kleur en hebben bruine vlekken. De ouders broeden ombeurten. De jongen hebben grijze of witte donsveertjes en worden de eerste zes weken door de ouders gevoed. Daarna zijn ze in staat te vliegen.

De voeding van de gewone buizerd bestaat vooral uit muizen. Daarom zijn buizerds bijzonder nuttige dieren en moeten ze dan ook beschermd worden, vooral verkeer en landbouwgif eisen jaarlijks vele slachtoffers. Verder eten ze ook slakken, insecten, wormen, konijnen en aas




Heb je hier niet kunnen vinden wat je zocht of heb je na het lezen van de informatie nog vragen?
Stel je vraag gerust op het het forum!

Wetenschappelijke naam:
Buteo buteo
Verspreidingsgebied:
Europa, AziŰ, Afrika
Voedsel:
kleine zoogdieren, insecten en aas.
Lengte:
50 - 60 cm
Spanwijdte:
1,1 - 1,3 m.
Gewicht:
0,5 - 1 kg.
Leeftijd:
26 jaar
Status:
Algemeen

Advertentie